174. Gaz doskonały - przemiana izobaryczna

Gaz doskonały - przemiana izobaryczna

Otaczające nas gazy są gazami rzeczywistymi. Ich własności są bardzo często trudne do opisania.

Dobrym modelem (uproszczonym opisem) własności gazów rzeczywistych jest model gazu doskonałego.

Model ten w wielu przypadkach świetnie spełnia swe zadanie. Otrzymane wyniki często mają praktyczne zastosowanie.

Model gazu doskonałego zakłada, że wszystkie cząsteczki gazu są identyczne i poruszają się ruchem chaotycznym.

Ruch chaotyczny charakteryzuje się tym, że wszystkie kierunki prędkości cząsteczek gazu są równie prawdopodobne.

Wartości prędkości cząsteczek gazu mają rozkład statystyczny i do dalszej charakterystyki bierzemy tylko pewne wyróżnione wartości, np. średnią prędkość kwadratową.

Do opisu ruchu cząsteczek stosujemy mechanikę Niutona.

Pomijamy przy tym rodzaj oddziaływań między zderzającymi się cząsteczkami. Bierzemy pod uwagę tylko skutek zderzeń między sprężystymi cząsteczkami w kształcie kul.

Cząsteczkom gazów jednoatomowych przypisujemy kształt kulisty.

W rozważaniach wstępnych pomijamy rozmiary cząsteczek i ich wzajemne oddziaływanie, gdy są oddalone.

Przemiany gazów rzeczywistych z bardzo dobrym przybliżeniem możemy często opisać jako przemiany gazu doskonałego.

Przybliżenie to jest bardzo dobre dla małych ciśnień i temperatur zacznie wyższych od zera w skali Kelwina.

Zadanie

Gaz poddany został przemianie izobarycznej czyli zmieniała się temperatura T i objętość V a ciśnienie p pozostało bez zmiany.

Rozwiązanie

T - temperatura skali Kelwina

V - objętość gazu (pojemność zbiornika) w metrach sześciennych

p - ciśnienie gazu w paskalach

Wtedy możemy zapisać zależność



174.6-2008.03.26

---

kontakt